Lecznicza moc natury według Hildegardy z Bingen

Lecznicza moc naturyZainteresowałem się głębiej tematem Św. Hildegardy po obejrzeniu jednego z wywiadów na youtube (wcześniej znałem to zagadnienie tylko pobieżnie). Święta Hildegarda żyła w latach 1098-1179 i to z tego dawnego okresu pochodzi wiedza o specyficznych zasadach postępowania celem zachowania zdrowia jak i leczenia. Trudno więc jako zarzut stawiać brak współczesnych uzasadnień dla poszczególnych porad (zgodnie z współczesną wiedzą medyczną).

Wybrane zagadnienia z tej tematyki pojawiły się w książce „Lecznicza moc natury według Hildegardy z Bingen” polskiej autorki Elżbiety Ruman, która od ponad 20 lat zgłębia ten temat w oparciu o rozpowszechnione głównie w Niemczech materiały, szkolenia – podające uwspółcześnioną względem średniowiecza wiedzę. W pewnym sensie w tej książce są dwie wydzielone części, a drugą z nich (ostatni rozdział: Przepisy kuchni pachnącej ziołami) napisała Teresa Stachura.

Wiedza zawarta w tej książce jest tylko pewnym wycinkiem całości, ale w skondensowanej postaci przekazuje to, co najistotniejsze. Co ważne, odnosi się ona też do oferty dostępnej w polskim sklepie internetowym, gdzie dostępne są wyselekcjonowane wysokiej jakości (w większości) produkty zgodne z zasadami wyznawanymi przez Św. Hildegardę.

Niektórzy czytelnicy mogą mieć mieszane odczucia, kiedy trafiają na porady w miarę szerokiego zastosowania produktów węglowodanowych (wino wytrawne w wielu przepisach, pieczywo orkiszowe, przetwory z gruszek z miodem itp.). Należy podejść do tego z rozwagą. Otóż w przypadku orkiszu autorka podkreśla rolę jej starych odmian – niestety większość tzw. ekologicznej produkcji wykorzystuje zmodyfikowane wersje tej rośliny, co sprawia, że produkty oparte o taki orkisz nie są tak korzystne dla zdrowia, jak w przypadku odmian dawnych (i niestety drogich w produkcji). Byłbym też ostrożny w przypadku osób z potwierdzoną celiakią – mimo zapewnień, że zawarty jest w dawnym orkiszu inny rodzaj glutenu, to jednak to moim zdaniem wciąż może być to produkt niewskazany dla takich osób.

Inny ważny produkt odżywczy (sugerowany przez medycynę Hildegardową) do codziennego spożycia to kasztany jadalne, które wg autorki odbudowują siłę i odporność organizmu (zawartość węglowodanów jest w nich spora, bo ok. 48% (około 3 razy więcej w porównaniu z orzechami włoskimi czy laskowymi), ale jest też sporo minerałów, w tym wysoka dawka potasu, aminokwasy i około 8% błonnika).

Pierwszy rozdział omawia nie tylko rolę orkiszu i kasztanów jadalnych, ale kończy się wymienieniem zalet stosowania także kopru włoskiego (między innymi zapewnia on właściwą pracę żołądka i jelit, wzmacnia najważniejsze organy wewnętrzne).

Z kolei drugi rozdział poświęcono 3 leczniczym ziołom, które zalecane są do codziennego stosowania np. jako przyprawy w kuchni. Są nimi mało znane galgant, bertram i dyptam. Galgant wzmacnia pracę serca i układu krążenia, ma też pozytywne działanie na trawienie. Bertram oczyszcza jelito grube z resztek pokarmu, regeneruje kosmki jelitowe, co prowadzi do lepszego przyswajania składników odżywczych. Z kolei dyptam udrażnia i oczyszcza naczynia krwionośne (co prowadzi do lepszego natlenienia komórek całego organizmu), a także rozpuszcza kamienie w organizmie.

Z rozdziału 3 można dowiedzieć się między innymi, jak ważnymi produktami są dwunastoskładnikowy napój z rzęsy wodnej (wzmacnia odporność) czy miód wszewłogowo-gruszkowy. Są to produkty do spożywania okresowo jako kuracja, a nie na co dzień. Podano też listę produktów zakazanych z objaśnieniem powodów: wieprzowina, pszenica, truskawki, śliwki, brzoskwinie, por i węgorz. Nie zaleca się też spożywania surowego mleka (a jedynie masło).

Książka jest ładnie wydana na błyszczącym, kolorowym papierze (przy tym niedroga) ze względu na dużą liczbę barwnych zdjęć prezentujących głównie rośliny w niej omawiane. Irytuje natomiast stosowanie w przepisach miary w postaci „szczypty” – podano jedynie, że 2 szczypty to odpowiednik tabletki – dlatego sprawdziłem: tabletki w ich sklepie mają po 250 mg (i co dziwne jako wypełniacze użyto w nich krzemionki (przeciw zbrylaniu) i wosku, który dla człowieka jest nie do strawienia).

Warto przy okazji wspomnieć, iż w dużym stopniu treść jest powtórzona w książce Elżbiety Ruman „Dieta św. Hildegardy źródłem zdrowia i młodości”, gdzie prócz wspólnych treści znajdziemy odniesienia do zasad funkcjonowania w Polsce turnusów Hildegardowych, gdzie stosowany jest post i zmiana nawyków żywieniowych.

Facebooktwitter

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *